Het sociale en culturele landschap waarin professionele musici werken is de laatste tien jaar drastisch veranderd. Er wordt van musici verwacht dat ze de kennis, vaardigheden en attituden hebben om op effectieve en creatieve wijze te kunnen functioneren in verschillende rollen, zoals die van uitvoerend musicus, componist, docent voor de klas, instrumentaal docent, workshopleider, mentor en creatief producent. Ze moeten ook steeds meer samenwerken binnen verschillende kunstvormen, disciplines, culturen, muzikale genres en verschillende sectoren in een verscheidenheid aan netwerken. Willen ze hier creatief op kunnen inspelen, is het nodig om nieuwe werkmethodes, nieuwe manieren van leren, nieuwe verbindingen en nieuwe organisatorische modellen te ontwikkelen. De gevolgen voor de onderwijssector zijn groot en worden momenteel onder de loep genomen in instituten in heel Europa, ondersteund door netwerken zoals de Association Européenne des Conservatoires (AEC) en het ERASMUS thematisch netwerk voor Muziek ‘Polifonia’.
De uitdaging waarvoor deze organisaties, verantwoordelijk voor onderwijs en ontwikkeling, zich geplaatst zien is hoe ze een cultuur van reflectieve en reflexieve praktijk kunnen creëren en onderhouden, zodat musici kunnen leren op hun veranderende werkomgeving in te spelen met zelfvertrouwen, flexibiliteit, verbeeldingskracht en visie. Het wordt nu algemeen aangenomen dat deze uitdaging deels het hoofd moet worden geboden door een commitment aan levenslang leren (lifelong learning). Om lifelong learning een dynamische en belangrijke betekenis te geven in de levens van zowel jonge als ervaren musici, is een proces van mentorschap van cruciaal belang tijdens de kritieke fases van iemands persoonlijke, artistieke en professionele ontwikkeling. Terwijl ze onderkent dat mentorschap op vele verschillende manieren kan worden geïnterpreteerd, probeert deze studie de diverse benaderingen tot leren te onderzoeken die als fundamenteel kunnen worden gezien in elk mentoringproces voor musici.
Het voorgestelde kader voor mentoring heeft als basis bepaalde leervormen die centraal staan in de reflectieve praktijk op het gebied van continue professionele ontwikkeling, informeel leren en volwasseneneducatie. De principes die deze studie vormgeven zijn gestoeld op de gezamenlijke kennis van uiteenlopende professionele praktijken zoals de verpleging, sociaal werk, educatie en visuele- en performing arts.
Deze gedeelde praktijkfilosofie kan het werk van conservatoria en onderwijsorganisaties, die beginnen hun prioriteiten binnen een cultuur van reflectie en responsiviteit opnieuw te stellen, alleen maar versterken. Binnen deze context van vernieuwing en ontwikkeling is mentorschap een van meerdere processen die ingezet kunnen worden om professionele musici te helpen zich in te zetten voor hun eigen levenslang leren. De onderwijssector heeft de verplichting om de nodige structuren en middelen te bieden om ervoor te zorgen dat dit in de praktijk ook daadwerkelijk gebeurt.
Lees ook het uitgebreide onderzoeksrapport The Place of Mentoring van Peter Renshaw.