De kloof tussen vitaliteit vóór & tijdens corona

Midden mei spreek ik digitaal met Marieke Klaaysen. Zij is sinds 3 jaar adviseur Vitaliteit aan de Hanzehogeschool. Als er iemand is die haar functienaam eer aandoet is zij het: alles aan haar ademt vitaliteit. Hoe doet zij dat? En nu, in coronatijd?



Midden mei spreek ik digitaal met Marieke Klaaysen. Zij is sinds 3 jaar adviseur Vitaliteit aan de Hanzehogeschool. Ik wilde haar graag interviewen voor deze jaarlijkse blog waarin ik mensen interview over hun duurzame inzetbaarheid. Zij straalt aan alle kanten haar thema vitaliteit uit. Als er iemand is die haar functienaam eer aandoet is zij het. Blakend van gezondheid: alles aan haar ademt vitaliteit. Hoe doet zij dat? En hoe gaat het nu met haar in tijden van corona?



Kun je wat meer zeggen over de weg naar deze functie en jouw duurzame inzetbaarheid?

Ik ben na de middelbare school Bewegingswetenschappen gaan studeren na een jaar studie medicijnen. Wat ik wist toen ik afstudeerde was dat ik ‘iets wilde met mensen’. Ik startte bij een reïntegratiebureau waar ik leerde hoe mensen die verzuimen, gedragsmatig te begeleiden terug naar hun werk. Toen al leerde ik dat het gaat om de mindset. Via een functie bij een ander franchiseorganisatie en bij de RUG groeide ik steeds meer in het thema van arbeid en organisatie met altijd de focus op gezondheid en inzetbaarheid. En zo kwam ik 3 jaar geleden bij de Hanzehogeschool terecht.

Wat me bijstaat van wat ik wilde toen ik Bewegingswetenschappen studeerde en bij mijn eerste werkervaring is dat ik toen al had ontdekt dat ik mensen wilde helpen. Ik word daar gelukkig van, daar kan ik mijn ei in kwijt. Dat had ik al snel door. In volgende banen ging ik meer beleidsmatig en organisatorisch werken, bedrijven adviseren. Dus binnen mijn werk was sprake van continue groei, maar steeds wilde ik mensen kunnen helpen, zij het op een andere manier. De rode draad in mijn fascinatie is dus in mensen (in organisaties) letterlijk en figuurlijk in beweging krijgen.



Waar haal jij je energie vandaan?

Ik kwam bij de Hanzehogeschool werken omdat ik ondertussen kinderen had gekregen en voorheen had ik heel veel moeten reizen. Nu wilde ik dichterbij huis werken. Ook paste de functie van adviseur Vitaliteit naadloos bij wat ik wilde. Ik vond het een hele mooie stap. Wat mij drijft is dat je veel kunt beïnvloeden in hoe jij je voelt. Ik ben allergisch voor mensen die zeggen ‘oh, dat overkomt me allemaal’. Dat is er thuis bij ons ingegoten. Deels is het dus meegegeven dat je goed voor jezelf moet zorgen. Ik moest bijvoorbeeld zelf mijn fietsbanden plakken. Het zit ook gewoon in mij: eigen regie pakken. Niet álles natuurlijk maar wel zoveel mogelijk. Als ik in het verleden bijvoorbeeld niet meer met plezier naar mijn werk ging dan maakte ik dat bespreekbaar. En als het daarna nog niet goed voelde dan ging ik op zoek naar iets anders.



Kun je een voorbeeld geven van een zware periode in jouw werkleven en hoe jij erin acteerde?

Het is lang stil. Ze lacht en zegt: ‘Blijkbaar vergeet ik dat weer’. Maar ze herinnert zich toch iets. Ik vond het heel lastig toen ik grenzeloos -want alleenstaand - was in mijn werkuren bij een vorige werkgever. Ik was regelmatig tot negen uur ’s avonds aan het werk, en constateerde op een gegeven moment bij mijzelf een te hoge hartslag, ik voelde dat dat niet gezond was. Dat was voor mij echt een wake up call. Blijkbaar kan ik ook niet alles aan. Ik bleek ook een mens te zijn, een stapje terug te moeten doen én het bespreekbaar te maken. Dat zie ik allemaal als het proces van ‘leren werken’. En hoewel mijn copingstrategie is om zaken bespreekbaar te maken, vind ik dat echt ingewikkeld. Ik heb dat echt moeten leren.



Kun je een schets geven van hoe jouw vitaliteit er uitzag vóór de coronatijd?

Allereerst ga ik altijd op de fiets naar mijn werk. Na het inleveren van mijn lease-auto van mijn vorige werkgever, besloot ik geen nieuwe te kopen. Ik wilde eens drie maanden proberen me te verplaatsen met mijn fiets. En dat is nu al drie jáár een prima optie. Ik fiets drie keer per week naar mijn werk wat 11 kilometer heen en 11 kilometer terug is. Dus ik heb van fietsen een routine gemaakt wat maakt dat ik echt kies voor vitaliteit. Ik werk ook alleen op mijn werkplek. Dat heeft me ook zoveel rust gegeven, want dan ben ik 100% aan het werk op de Hanze, en thuis ben ik er ook voor de volle 100%. Daarnaast heb ik al mijn hele leven gesport, zoals zwemmen. Dat is echt een uitlaatklep voor mij, dan kan ik me ontladen en energie opdoen. Ook squash ik al jaren, ook op competitieniveau. Dat doe ik meestal ’s avonds. En ik zorg voor gezond eten. Dat betekent zo natuurlijk mogelijk. Ik hou van koken maar het lukt me echt niet altijd. Soms ben ik al blij als het redelijk gezond is. Ik ben wel een snoeperd, en ook voor de kinderen heb ik ook wel snoep in huis. Daar moeten ze ook mee leren omgaan. En ja hoor, ik kan me ook te buiten gaan aan snoepjes en dropjes. Dit geldt ook voor af en toe wijntjes en patat, maar na een aantal dagen ontwikkel ik er een weerzin tegen. Dan is het genoeg.



Mooi beeld. En kun je nu ons een inkijkje geven in jouw leven en jouw vitaliteit nu tijdens de coronacrisis?

Ik zit nu in de 10e week van thuiswerken, en in de eerste weken vond ik het enorm lastig, vooral om thuis je dingen te doen, ook met de kinderen (van 5 en 8 jaar, KV). Dan was ik ’s avonds om zeven uur dood- en doodmoe. Daar waar thuis altijd 100% thuis was, was er ineens ook werk. Mijn vriend, die vestigingsmanager is van een school ging grotendeels hele dagen daarheen, en zo moest ik die dagen met twee kinderen om me heen dat allemaal zien te organiseren. Dat went niet. Na een eerste periode hebben we gesproken over hoe we dit verder samen gingen doen. Een besluit was om onze uren iets meer te verdelen. In plaats van al mijn uren in de gebruikelijke 3 dagen te plannen ze te verspreiden over 5. Zo werk ik nu ’s avonds ook door.

Voordeel is, nu het allemaal wat langer duurt, dat de kinderen ook aan deze situatie wennen. Als ik nu ga werken, snappen ze dat en spreken ze elkaar erop aan als ze mij tijdens het werk storen. Dan word je ook zelf rustiger. Ook is er acceptatie, acceptatie dat alles nu anders is. Ik kan het niet in hetzelfde tempo, dat lukt gewoonweg niet. Ik kan nu gemakkelijker begrip voor anderen opbrengen als het niet lukt iets af te krijgen. Ik krijg zelf nu ook weleens een opdracht op dinsdag om donderdag erop iets aan te leveren waarbij ik me afvraag: ‘Hóe dan’? Dan blijven er dus andere dingen liggen. Nu kan ik daar gemakkelijker overheen stappen dan voor de coronacrisis.

Ik ben dus ook beter gaan relativeren. De wereld draait heus wel door. Als het niet linksom kan, dan maar rechtsom. Nu gaan ook de kinderen weer deels naar school, en zo heb ik weer enkele momenten om alleen te werken. Er is sprake van constante verandering.

Ik verwacht op deze manier zeker tot de zomer door te werken, en ook dan alleen gefaseerd weer eens naar mijn werkplek te kunnen. Dat zal misschien in roulatieschema’s gaan. Ja, het werk kan functioneel wel doorgaan maar ik mis de sociale interactie, en ook het even snel schakelen.



Nu jouw manieren -woonwerk op de fiets, sporten, alleen op werkplek werken en gezond eten – zijn weggevallen door alle maatregelen, hoe blijf je nu dan vitaal?

In eerste tijd was ik een echte emotie-eter, at echt meer dan ik gewend was. Zat ik ineens volledig thuis te werken terwijl ik zo bewust gekozen had voor absolute scheiding tussen werk en privé. Mocht ook niet meer squashen natuurlijk. Van ellende ging ik dan maar hardlopen maar dat vind ik helemaal niet leuk, dus dat werd niks. Nu pak ik fietstochtjes weer op, om alleen te zijn en weer wat regelmatiger te bewegen. En ik probeer zoveel mogelijk tijdens het werk te blijven bewegen. Zo heb ik een triptrapstoel omgebouwd waarmee ik nu staand kan werken. Zo krijgt mijn lijf weer ruimte en energie. Met ons gezin hebben we ook een badminton-set gekocht en dat doen we samen op straat. Ook heb ik de piano van de school van mijn vriend weer actief bespeeld. En bij vlagen lees ik weer boeken. Ik ga steeds actief in op wat zich aandient met de vraag: ‘Wat helpt me nu?’ Dus deze coronacrisis heeft ook voordelen, want naast dat ik langer kan slapen, de dynamiek van samen thuis zijn en rust ervaren, merk ik dat ik creatief erop inspeel.

Zo doe je dat dus, vitaal zijn en vitaal blijven. 






{{'ShareCounter_Share_Label' | i18n}}:
{{'LastModified_Dateformat' | i18n}} {{vm.blogItem.ModifiedDate | date:'longDate'}}

{{'BlogWidgetController_Title' | i18n}}

{{'BlogWidgetController_By' | i18n}} {{profileData.DisplayNameWithAcademicDegree}}