Leren is Leven

Eddy van Drooge: in 2013 afgestudeerd bachelor op 92-jarige leeftijd in de Wijsbegeerte en daarmee de oudste student van Nederland. Wat zijn haar drijfveren?
Ze was er al vroeg bij: leren. De oorlog verhinderde echter dat ze na het examenjaar van het Gymnasium direct kon doorleren. Het waren andere tijden. Ze was 19 toen ze trouwde en domineesvrouw werd, net als haar moeder. Maar daar waar haar moeder nog de mogelijkheid kreeg om vóór het trouwen te promoveren, was dat mevrouw Eddy van Drooge niet gegund.
Ik ken haar naam –Eddy van Drooge- sinds 2013. Ze stond in alle kranten: Op 92-jarige leeftijd had ze haar Bachelor filosofie behaald. Daarmee was ze de oudste student van Nederland. Nee, ze heeft vervolgens niet meer haar Master Filosofie behaald. De afstand naar Groningen werd te groot en het curriculum vond ze aan de RUG te analytisch.
“Ik heb een énorme interesse, net als mijn moeder. Ik wil tot aan mijn dood blijven leren. Leren is leven. Dat had ik als meisje al. Ik was ‘lastig’, en deed niet zoals een meisje zich hoorde te gedragen.” Haar dochter vult aan: “Mijn moeder is niet meegaand. Daarmee kom je ver, door die drive. Dan zeg je niet ‘ja en amen’. Mijn moeders moeder begreep dat wel, haar vader minder.”
Na de oorlog startte de echtgenoot van mevrouw van Drooge met de studie medicijnen, en koos mevrouw zelf voor de studie Heilgymnastiek. Zo heette Fysiotherapie toen nog. Er kwamen ook vijf kinderen, allemaal met het leervirus behept. “Ik heb altijd van de kinderen genóten. Er was ook altijd ruimte voor pleegkinderen aan wie ik ook bijles gaf. Toen mijn jongste het huis uit ging om te studeren ben ik algemene, en klinische psychologie gaan studeren om vervolgens psychotherapie te gaan doen. Ondertussen werkte ik als fysiotherapeut. Hoe ik mijn balans hield? Oh, ik had een behóefte aan studie. Ik vond het heerlijk dat het leren kón. Ik heb de wil, en ik kan het. Ook ben ik fysiek en mentaal heel sterk. Dat is ook geluk.” Haar dochter vult aan dat ze ook avontuurlijk en optimistisch van aard is. De focus is altijd op wat er wél is, en niet op wat er niet kan. Dat heeft altijd geholpen in tijden van tegenspoed.
“Ik heb altijd een doel voor ogen gehad. Dat doel bestond uit kinderen en leren. Dat ik weinig sociaal leven daarnaast had, heb ik niet gemist. Wij hebben een hele warme familieband, en wat de buren vinden kan me niet schelen.
Kijk, als je doet wat je leuk vindt, dan ervaar je geen prestatiedruk. Bij prestatiedruk vind je wat de omgeving vindt van belang. Dat heb ik niet. Ik hoef niet aan sociale maatstaven te voldoen. Ik weet waar mijn prioriteiten liggen. Hoe onzekerder je bent hoe meer belang je hecht aan wat anderen vinden.”
Ze heeft met haar praktijk psychotherapie altijd veel autonomie gehad. Ze kon én werken én met de thee voor de kinderen klaarstaan. Het was altijd gezellig in huize van Drooge, zo beaamt ook haar dochter. Dat ze nu te maken heeft met afnemende energie en gezondheid neemt ze nuchter op. “Nieuwsgierig blijven, dát is mijn drive, ik zoek de mogelijkheden om dingen in me op te nemen. En die kansen pak ik. Je kunt namelijk excelleren als je doet wat bij je past. Geef dat ook een volgende generatie mee: ondersteun de jongeren in nieuwsgierigheid. Versterk het eigene dat iemand al is.”
Geïnspireerd door deze enorme drive voor leren vertrok ik weer. Ik was vantevoren nieuwsgierig hoe Eddy van Drooge de balans van leven, werken en leren in evenwicht hield. Zeker nu ze de honderd nadert. Eigenlijk is er niets veranderd sinds ze jong was, zo lijkt me. Ze laat zich nog altijd leiden door wat ze zelf leuk vindt, en dat is leren. Daar lijkt me niets ‘lastigs’ aan.
{{'ShareCounter_Share_Label' | i18n}}:
{{'LastModified_Dateformat' | i18n}} {{vm.blogItem.ModifiedDate | date:'longDate'}}

{{'BlogWidgetController_Title' | i18n}}

{{'BlogWidgetController_By' | i18n}} {{profileData.DisplayNameWithAcademicDegree}}